Hamburger

7 08 2017

Dat je op weg van werk naar huis even snel een kwaliteits-hamburger denkt te gaan eten.

Dat er dan een enorme groep toeristen zit, waardoor ‘even snel’ geen optie meer is.

Dat ze dan vertrekken en een voor een langs je tafetje lopen. Het is een groep van zo’n 24 Amerikanen, en ze zijn stuk voor stuk te dik.

Dat ze dan allemaal zien dat jij je hamburger met mes en vork eet.

Dat volgens Jan Magazine mensen die hun hamburger met mes en vork eten, geboren leiders zijn.

En dat je dan rustig kunt slapen.

#vandiedingen

 





*Spark*

28 06 2017

Hmm… De astrologie blijkt een geduchte tegenstander en het wil tot nog toe niet echt lukken het jaar van de haan ten goede te keren. Niet alleen de Super Cub motor hapert, ook de mijne. Het nu volgende is een willekeurige opsomming van de scheten die mij dwarszitten – lach niet, we weten allemaal hoe vervelend dwarszittende scheten zijn.

  • When you are bragging to your friend who drives a Vespa how strong and trustworthy your Honda Cub is, and he then has to tow you home.
  • When you are with the love of your life but you break up anyway.
  • When you have super likes on Tinder but you have no clue how to recognize a super like in real life.
  • When you both swipe right but have no idea what to say or how to proceed.
  • When you go to the office for three super productive end of the work day hours and the first hour is spent on power cuts and fire drills, the second hour on fixing a bug that keeps on crashing your computer, and the third hour on getting back home to get the work done there.
  • When you are at a climate change meeting and the minister of environment says solar experts don’t know how to store energy generated during the day and that solar therefore leaves people in the dark at night time.
  • When Pandora selects all the music you don’t like.
  • When you go for a massage because you want to treat yourself, massage starts and you chat a bit with the lady in Khmer, and she then asks if she can please join her colleagues for food and you say sure, then lying there waiting for her to return, feeling lonely.
  • When a friend asks you how you are and you are so surprised for someone showing interest that you ask “Why do you ask?”
  • When people who you expect to check in with you, don’t and you fight the urge to unfriend them straight away.
  • When you think you are on the same page with the people you organise things with and you discover all this time you have been in different books.
  • When you need someone or something from the outside to motivate you again…

notnumb





Dat ik je mis

30 04 2017

Zoals altijd is teruggaan naar NL niet iets wat me makkelijk afgaat. Het ene jaar probeer ik te plaatsen dat ik me niet meer thuis voel in NL, het andere jaar onderga ik lijdzaam de NLse agenda-cultuur, en dit jaar had ik voor het eerst geen zin om terug naar Cambodja te gaan.

Voordat ik NL echt op waarde kon schatten moest ik eerst op flinke afstand zitten, maar goed, het is gebeurd. Wat ik waardeer in Nederland? Essentiele zaken zoals een functionerende overheid die je tot op zeer hoge hoogte vertrouwen kunt, een egalitaire cultuur die zich ook vertaalt naar gelijkwaardige man-vrouw verhoudingen, onze overlegcultuur, diversiteit, welvaart en last but not least: waardering voor architectuur, cultuur en natuur. Schoonheid in overvloed! Sowieso veel overvloed – maar dat is weer een ander verhaal. Er zijn heel veel andere verhalen te vertellen. Over dat al deze zaken een keerzijde hebben, of hoe deze zaken al dan niet in Cambodja aanwezig zijn.

Hier in Cambodja loop ik niet rond denkend aan de NLse staatsvorm, onze musea, de skyline van Rotterdam, de opgeruimde straten-zonder-gaten, de Albert Heijn met twintig soorten tomaten. Ik kijk nu m’n foto’s door en wat ik mis zijn de kleine dingen: tulpen, jonge haring, de lente-zon, een biertje, huizen met achter verlichte ramen mensen, fietsen, parken, directheid, een interessante expositie.

Oppervlakkig gezien mis ik de lange, stevige, blonde mannen-met-baarden, maar veel belangrijker is de manier waarop we ons tot elkaar verhouden en communiceren. Discussies, soms op het scherpst van de snede; grappen, soms net op het randje, gesprekken die zo open zijn dat ik hier niet eens durf te vertellen wat globaal de onderwerpen waren, laat staan dat het gesprekken waren tussen mannen en vrouwen. Wij vinden het kennelijk gewoon om zo met elkaar om te gaan – en ik koester het meer en meer. M’n feministische, kritische, getalenteerde vrienden, die me uitdagen, aan het denken zetten, laten lachen, met me delen, me vasthouden.

Dat ik je mis. Dus.





Afsluiten dat jaar!

1 02 2017

Mom zei mij begin vorig jaar dat mijn 42e levensjaar niet veel goeds zou brengen. Dat had met nummers te maken. Begin 2017 vertelde de oude wijze man in de chinese tempel in Penang me dat het komende jaar, het jaar van de haan, veel pech in zich heeft – speciaal voor mij, want ik ben konijn. Zucht.

Hmmm. Laat ik beginnen het westerse en het Chinesese jaar af te sluiten. Hierbij: het jaar van de aap in twaalf foto’s.

Ondanks een ongeevenaard groot aantal blessures en kwetsuren, en een klein dipje vanwege het werkzoekend en tegelijk geblesseerd zijn, is het afgelopen jaar uiteindelijk best een succes te noemen. Een nieuwe baan, de Cambodjaanse frisbee vereniging erkend door de wereld frisbee vereniging, iets met de overtuiging gedaan dat Cambodjaanse meiden, net als alle meiden, recht op vrije tijd en sport hebben, opgeleid als frisbee coach, en o ja, ook nog verhuisd en aan een aantal regionale frisbee toernooien deelgenomen.

Nu nog even aantonen dat een goed jaar net zo min van astrologie afhangt als van numerologie. Ik zal gewoon net als altijd zelf aan de bak moeten.

Zal wel eens laten zien hoe een konijn een haan vangt.





Porto

15 01 2017

Zie Marmiteposts voor een kort Engelstalig blog naar aanleiding van Porto.

porto-30

 





Tradities

10 01 2017

Ik ben niet zo van de tradities, gedeelde gebruiken en rituelen beklijven bij mij gewoon niet. Dat wil niet zeggen dat er geen waardevolle activiteiten of gebeurtenissen in mijn leven zijn, maar weinig herhaalt zich vaak genoeg om van een traditie te kunnen spreken.

Sinterklaas is dood. Terwijl in Nederland Zwarte Piet ter ziele is gegaan, heeft bij mij Sinterklaas het loodje gelegd – en dat terwijl dit de enige traditie is die ik altijd oprecht leuk heb gevonden. Ik heb hier in Cambodja geen moment de behoefte gevoeld Sinterklaas te vieren. Voor alles is een tijd en plaats, en de goedheilig man heeft dat duidelijk niet hier. Er zijn geen paarden in Cambodja, geen man heeft een baard, het is ’s winters 26 graden, er zijn geen speculaaskruiden en huizen hebben geen schoorstenen – het past gewoon niet. Ik vind het eerlijk gezegd ook iets zieligs hebben, die buitenlanders die dan met 38 graden in de stralende zon een kerstboom optuigen of pepernoten rond gaan strooien. Misschien kan een gewoonte wel alleen beklijven als deze zogezegd meekan met de tijd, zich aan kan passen aan veranderende omstandigheden. Alleen dan kan die ook over generaties heen doorgegeven worden, zoals het een echte traditie betaamt. Nog een reden waarom het niet botert tussen mij en tradities: er komt na mij geen volgende generatie.

Paastoernooi. Lang verhaal om dan nu te vertellen dat er twee gewoonten in mijn leven zijn die ik deel met anderen en die toch echt al jaren meegaan. Het ene is een volleybaltoernooi (Het Paastoernooi) in Noord-Duitsland, bij de grens met Denemarken, waar Heinz en ik nu al jaren (10?) naar te gaan met een groep volleybalvrienden uit Nijmegen en Rotterdam. Letterlijk komen we van heinde en verre (Zweden, Duitsland, Cambodja, Nederland) om dit van gebruiken en rituelen doordrongen toernooi mee te maken. Het slaat eigenlijk nergens op, het is maar een klein toernooi, in een volstrekt onbeduidend dorp, met volleybal van een bedenkelijk niveau en super vette Schnitzels und Bratkartoffelen op vrijdagavond. We vieren altijd Flummi’s verjaardag omdat hij met Pasen jarig is (sic), vergeten prompt mensen die wel echt jarig zijn tijdens het toernooi, en er is altijd minstens één persoon die de slaapzak vergeet. Dichter in de buurt van rituelen kom ik in mijn leven niet, en in dit geval vind ik het zelfs leuk om precies te weten wanneer wat staat te gebeuren , en dat als iemand dan iets anders oppert dat we dat dan lekker niet doen en in koor roepen “omdat het traditie is!”

Oud en Nieuw. Een andere gewoonte, iets minder oud maar niet minder bijzonder, is oud en nieuw. Eigenlijk zijn Heinz en ik meegelift met een traditie van onze Rotterdamse volleybalvrienden die al sinds hun studietijd ergens in een stad in Europa oud en nieuw vierden met elkaar. Er zijn weinig vaste gegevens of regels, de enige vereiste is dat er niet meerdere malen in dezelfde stad gevierd mag worden. De groep werd met de jaren steeds kleiner, en toen Heinz en ik naar Cambodja vertrokken werd het lastig. Het is één jaar niet doorgegaan, Heinz en ik zijn uit elkaar gegaan, maar toch zijn we met z’n allen de afgelopen drie jaar achtereenvolgens naar de Malediven, Jordanie en Riga geweest. De locaties zijn wellicht verrassend, maar dat heeft ermee te maken dat we proberen een locatie te vinden halverwege Cambodja en Nederland. Dat is lastig vanwege landen die geografisch weliswaar aan de voorwaarden voldoen, maar ofwel ongezellig zijn (Irak, Iran) ofwel te koud (Turkmenistan ofzo).

Enfin, dit jaar dus weer een keer tussen ons in maar dan een beetje dichter bij Nederland: Porto. We waren met de groep al een keer naar Lissabon geweest in 2010, en omdat Heinz er toen niet bij was, zijn wij samen (nog zo’n gewoonte) een paar dagen eerder gegaan dan de rest om beide steden te verkennen. Lissabon… Ik herinnerde me een mooie, gastvrije stad, waar het voor ons goed toeven was, ook al werd mijn camera gejat. Toch had Lissabon zich niet in me vastgezet zoals Budapest of Jordanie. Ten onrechte, vind ik nu. Niet een beetje mooi, schitterend en van het goede leven bovendien! Sardientjes, fado, port, sinaasappelbomen, verse vis, espresso voor 50 eurocent en de wereldberoemde Portugese egg tart (nr. 15 op de Guardian lijst), kortom het was een feest – en toen moest het eigenlijke feest in Porto nog beginnen.





Herstarten

4 12 2016

Na bijna drie-en-een half jaar aanmodderen (leuk appartment, maar onhandig gelegen ten opzichte van werk, sport en vrienden) ging het ineens snel. A., een vriendin van frisbee, zocht een nieuw huis en een nieuwe huisgenoot, en zij was net iets voortvarender dan ik al die jaren geweest ben.

Twee weken geleden, op een zaterdag, hebben we een paar appartementen bekeken, de dag daarna deposit betaald, en in de drie dagen dat ik hier woon, heb ik meer aanloop en huiselijkheid dan in de drie jaar in Verweggistan. Papa’s jaarlijkse driemaandse bezoek daargelaten natuurlijk. 😉