Hoera, het jaar van de hond!

16 02 2018

Volgens de Chinese astrologie ben ik een konijn, met het element hout. Ik was gewaarschuwd dat het jaar van de Haan voor Konijnen knudde zou zijn, omdat konijnen en hanen nu eenmaal niet goed samen gaan, en voor hout-konijnen was het extra problematisch vanwege de ijzeren haan.

Aangezien de waarschuwing notabene vanuit de Temple of Mercy kwam, en ikzelf gewapend was met goede moed (“zal eens laten zien hoe een konijn een haan vangt”, zie hier), dacht ik het tij wel te kunnen keren.

Image result for bang konijnNiet dus. Wat een kak-jaar.

Als een trillend hoopje konijn aan de kant van de snelweg was ik lamgeslagen aan het afwachten tot het afgelopen zou zijn, dat jaar. Het liep van 28 januari 2017, en het eindigde gister – heel toepasselijk met een platte fietsband.

De Haan heeft niet stilgezeten en nog wat andere sh*t in mijn jaar gebracht, die ik vanuit het levenslang leren idee hier zal memoreren.

  1. Beroepskeuzes: het grootste deel van het jaar heb ik op een werkplek gezeten die niet bij me paste. Het ergste was: ik had daar niet hoeven zitten, had een andere baan laten lopen voor deze “kans”.
  2. Ziekte en blessures: als ik met sporten een blessure oploop, heb ik tenminste plezier gehad totdat het gebeurde. Als je geprikt wordt door een mug en vervolgens twee-en-een-halve maand gevloerd bent, lacht alleen de haan. In zijn knuistje. Poot. Rotbeest.
  3. Relaties en samenwerking. Met een paar activiteiten heb ik mezelf compleet over de kop gewerkt omdat partners er tussenuit piepten en mij met het werk lieten zitten. Heb me letterlijk in de steek gelaten, rottig en boos gevoeld, ruzie gemaakt, relaties verbroken. Ook een blauwtje gelopen, maar dat deed ik zelf en werd me niet toegeworpen door de Haan en voelde eigenlijk helemaal niet zo erg.
  4. Image result for gebraden haantjeFamilie. Aan het einde van dit gezellige jaar  kwam mijn vader op bezoek. We hebben China nog gehaald, maar van de geplande 5 maanden is hij er maar 2 geweest, waarvan 3 weken in het ziekenhuis agv een beroerte. Om mijn vader in een rolstoel Cambodja te zien verlaten… Dit had ie dus beter niet kunnen doen, de Haan is het haasje. Mag ik een oproep doen?

Maar nu, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik ga geen varkentjes wassen, geen hanen vangen, laat het eten van gebraden haantjes aan u over, ik ga vruchten plukken. Het is immers het jaar van de Hond, en ik lees overal dat de “hardship and worries” van voorgaande jaren over zijn, het Konijn kan eindelijk de vruchten plukken van gedane inspanningen. M’n beste maanden moeten nog komen, te beginnen vanaf Maart. Dat kan kloppen want vandaag had ik naast de uitsmijter van het jaar (de platte band) ook een brommer die niet starten wilde.

Vruchten, dus. Ik hou m’n ogen  open en buffel verder.

Iedereen een voorspoedig jaar gewenst!! Image result for chinese new year best wishes

Advertenties




I am super rich

27 12 2017

want met Jaap en papa in China. 😀

Shanghainezen zijn ook rijk, maar ze lachen minder dan wij drieen.

Ze hebben wel van alles:

  • Fietsbanden die niet plat kunnen.
  • Brommers met een jasje zodat je handen en benen niet koud worden.
  • Gekke borden.
  • Lak aan regels. Politiemannen blazen zich suf op hun fluitjes om nog eens extra aan te geven  dat rood stoppen betekent – maakt niet uit, mensen doen gewoon lekker wat ze zelf willen.
  • Het is op zichzelf al veelzeggend dat  er anti-voordringborden bestaan, maar (zie bovenstaande) het heeft weining effect: voordringen doet men voor de neus weg of juist met veel kabaal, het is de standaard. Net als mensen over de tenen of tussen de benen rijden met je electrische sluipbrommer.
  • Smog – en als tegenreactie veel electrische vervoermiddelen.
  • Parapluverhuurmachines – ook handig in Nederland en daarnaast een mooi woord voor Scrabble.
  • Lekker eten!
  • Lekker bier (helaas wel 8 dollar per stuk!)
  • Een mooie skyline van Shanghai – Pudong.

 





Drolletje

17 10 2017

Nu ik een aantal enthousiaste reacties heb gekregen op m’n koortsige dengue-verhaaltjes hier en op m’n Engelstalige blog (moet je lezen, inclusief wat ouderwetse Ska !) dacht ik er in de na-weeën van de dengue nog maar eentje te schrijven.

Daten en drolletjes dus. Ik kan van dat daten nog steeds (zie hier en hier) helemaal niks, daar helpt levenswijsheid kennelijk niks aan. Op Tinder sta ik voortdurend droog (“There is no one new around you”) en laatst had ik een super knappe vent van zeker 9 jaar jonger beet, brand ik het in m’n dengue-ijlen in 3 minuten en 4 zinnen helemaal af. De beste jongen had een foto met duikpak naar beneden gestroopt op Tinder staan, en hij had om onduidelijke redenen (want ik heb geen foto’s van m’n karakter op Tinder staan, maar  ik ben wel 112 jaar oud omdat Facebook dat nou eenmaal zegt) rechts geswiped. Hij praatte welgeteld drie zinnen tegen me, en met de laatste zin bleek dat ‘ie me niet begreep, en ik zei nog eens iets, en omdat hij niet binnen het uur reageerde was ik zo geïrriteerd dat ik ‘m zonder verdere omhaal van woorden pats-boem hoppa! gewoon unmatch-de. Daar had ik toen de paracetamol eenmaal de koorts wat onderdrukt had toch een beetje spijt van, maar hierin is Tinder net zo onverbiddelijk als het echte leven: uit is uit.

Heb laatst ook voor het eerst sinds jeugd-liefde R. een real life blauwtje gelopen met vriend J. Nu we van elkaar weten hoe de vlag erbij hangt (ik voel van alles, hij niets), hebben we de draad weer opgepakt en heb ik een nieuwe mannelijke vriend erbij die naadloos past in het rijtje Mannen-op-Afstand, De Ex, De Homo, en dan nu ook de Jonge God. Mannen  waarvan we absoluut zeker weten dat er geen enkele, nul komma nul, seksuele spanning tussen ons is. Van hen naar mij dan.

Enfin. De Jonge God, a.k.a. De Vlam, en ik kletsen wat af op Facebook-messenger. In al mijn opwinding stuur ik herhaaldelijk per abuis en op de meest ongelegen momenten dat stomme duimpje. In een poging me daaruit te kletsen, noemde ik dat de Thumbs up Bug. De Jonge God zweeg maar weer eens een tijdje en meldde zich later op de dag met allerhande varianten op het duimpje. Dat kan namelijk, van Facebook mag je zelf kiezen welk icoontje daar te pas en te onpas verschijnt. Hoe ironisch, de Jonge God opperde een knal rood-gele vlam, maar ik zag dat toch niet zo zitten, vooral aangezien de bug vooral van mij naar hem opspeelt – pun intended.

Hij opperde zo nog eens wat, we wikten en wogen de verschillende opties en voorzagen deze van argumenten (ik met name want daar heb je tijd voor als je ziek met dengue thuis zit), en uiteindelijk hebben we vol overtuiging voor Drolletje gekozen.

Bij Drolletje moet ik steevast aan twee mannen denken. De ene is de Witte Surinamer, één van de vrienden die niet speciaal voor mij wilde verhuizen naar Telegram toen Whatsapp werd overgenomen door Facebook. Ik probeerde zo af en toe contact met hem te krijgen op Facebook messenger. Na tekst-ballonnen vol wederwaardigheden waar nooit ook maar enige reactie op kwam, stuurde ik hem uit nijd eens die drol. En jawel: hij reageerde.  Met tekst – en Drolletje als afsluiting.

De andere man is Ruben. Ik deel heel veel met Ruben. Ten eerste scheelt hij maar één letter met mijn neefje die hopelijk later niet op Ruben gaat lijken. Ten tweede kan Ruben net als ik helemaal niks van daten. En ten derde Drolletje. Niemand zegt “Kák!” zoals Ruben dat kan – of het moet vriendin J. zijn die altijd zo mooi “kakker-de-kak!” zegt als ze een bal verpest met volleybal.





Mijn vader is van iedereen

13 10 2017

Toen papa voor het eerst bij m’n nieuwe huis in Cambodja aankwam, vers van het vliegtuig, werd hij door onze bewaker Proh (ប្រុស​, kortweg: “jongen”) meermalen stevig vastgepakt. Nou moet je je bij “stevig” en “vastpakken” een Cambodjaanse volwassen man van misschien 1 meter 53 voorstellen met mijn vader – een gepensioneerde Drent van 1.83 met een holle bolle Gijs buik.

Proh dus. Hij is niet alleen klein van stuk, maar ook tenger, achterin de veertig, heeft zes kinderen en is altijd goedlachs. Hij lachte dat het een lieve lust was en sloeg wel vier keer zijn armen om papa’s boeddha-buik heen en vlijde zijn hoofd daar steeds even tegenaan. Papa, rugzak nog op de rug, onderging het gelaten. Eenmaal boven in mijn appartement, bleek dat hij niet eens gezien had of Proh man, vrouw of kind was.

In de drie maanden dat papa bij mij is geweest, niet gehinderd door het gebrek aan een gemeenschappelijke taal, is hun relatie hecht geworden. Papa deelt wat hij dan ook maar buit heeft gemaakt op zijn vele boodschappen-tochten met Proh, schakelt hem in als er iets in huis moet gebeuren, en ik keek er op een gegeven moment niet meer van op dat ik terug van werk kwam, en ze dan samen aantrof, op de stoep, beetje keutelen, lachen, kijken. Samen zitten.

Tot papa in maart weer terug naar Nederland ging.

Laatst vroeg Proh aan mij wanneer papa weer terug zou komen. Hij miste hem. Dat had ‘ie me wel eens eerder verteld. Nu vertelde hij me ook over z’n eigen vader. Proh vertelde dat zijn vader was overleden toen hij nog maar heel jong was. Zoals het merendeel van onze gesprekken en de Knuffel waarmee alles begon, vond ook dit gesprek plaats op de begane grond tussen de geparkeerde brommers onder ons huis. Ik schrok dus een beetje toen Proh zich ineens op de grond liet vallen om te laten zien dat z’n vader dood was, zomaar dood was gegaan toen Proh nog maar zó klein was – hij hield zijn hand halverwege z’n lichaam. En daarom houdt hij van mijn vader,  daarom dus houdt hij van mijn vader.

Met een brok in mn keel reed ik naar m’n werk, terwijl ik steeds weer voor me zag hoe Proh daar op handen en voeten op de vloer tussen de brommers lag, en weer opsprong om met een brede lach te vertellen hoe blij hij met mijn vader is.





Hamburger

7 08 2017

Dat je op weg van werk naar huis even snel een kwaliteits-hamburger denkt te gaan eten.

Dat er dan een enorme groep toeristen zit, waardoor ‘even snel’ geen optie meer is.

Dat ze dan vertrekken en een voor een langs je tafetje lopen. Het is een groep van zo’n 24 Amerikanen, en ze zijn stuk voor stuk te dik.

Dat ze dan allemaal zien dat jij je hamburger met mes en vork eet.

Dat volgens Jan Magazine mensen die hun hamburger met mes en vork eten, geboren leiders zijn.

En dat je dan rustig kunt slapen.

#vandiedingen

 





*Spark*

28 06 2017

Hmm… De astrologie blijkt een geduchte tegenstander en het wil tot nog toe niet echt lukken het jaar van de haan ten goede te keren. Niet alleen de Super Cub motor hapert, ook de mijne. Het nu volgende is een willekeurige opsomming van de scheten die mij dwarszitten – lach niet, we weten allemaal hoe vervelend dwarszittende scheten zijn.

  • When you are bragging to your friend who drives a Vespa how strong and trustworthy your Honda Cub is, and he then has to tow you home.
  • When you are with the love of your life but you break up anyway.
  • When you have super likes on Tinder but you have no clue how to recognize a super like in real life.
  • When you both swipe right but have no idea what to say or how to proceed.
  • When you go to the office for three super productive end of the work day hours and the first hour is spent on power cuts and fire drills, the second hour on fixing a bug that keeps on crashing your computer, and the third hour on getting back home to get the work done there.
  • When you are at a climate change meeting and the minister of environment says solar experts don’t know how to store energy generated during the day and that solar therefore leaves people in the dark at night time.
  • When Pandora selects all the music you don’t like.
  • When you go for a massage because you want to treat yourself, massage starts and you chat a bit with the lady in Khmer, and she then asks if she can please join her colleagues for food and you say sure, then lying there waiting for her to return, feeling lonely.
  • When a friend asks you how you are and you are so surprised for someone showing interest that you ask “Why do you ask?”
  • When people who you expect to check in with you, don’t and you fight the urge to unfriend them straight away.
  • When you think you are on the same page with the people you organise things with and you discover all this time you have been in different books.
  • When you need someone or something from the outside to motivate you again…

notnumb





Dat ik je mis

30 04 2017

Zoals altijd is teruggaan naar NL niet iets wat me makkelijk afgaat. Het ene jaar probeer ik te plaatsen dat ik me niet meer thuis voel in NL, het andere jaar onderga ik lijdzaam de NLse agenda-cultuur, en dit jaar had ik voor het eerst geen zin om terug naar Cambodja te gaan.

Voordat ik NL echt op waarde kon schatten moest ik eerst op flinke afstand zitten, maar goed, het is gebeurd. Wat ik waardeer in Nederland? Essentiele zaken zoals een functionerende overheid die je tot op zeer hoge hoogte vertrouwen kunt, een egalitaire cultuur die zich ook vertaalt naar gelijkwaardige man-vrouw verhoudingen, onze overlegcultuur, diversiteit, welvaart en last but not least: waardering voor architectuur, cultuur en natuur. Schoonheid in overvloed! Sowieso veel overvloed – maar dat is weer een ander verhaal. Er zijn heel veel andere verhalen te vertellen. Over dat al deze zaken een keerzijde hebben, of hoe deze zaken al dan niet in Cambodja aanwezig zijn.

Hier in Cambodja loop ik niet rond denkend aan de NLse staatsvorm, onze musea, de skyline van Rotterdam, de opgeruimde straten-zonder-gaten, de Albert Heijn met twintig soorten tomaten. Ik kijk nu m’n foto’s door en wat ik mis zijn de kleine dingen: tulpen, jonge haring, de lente-zon, een biertje, huizen met achter verlichte ramen mensen, fietsen, parken, directheid, een interessante expositie.

Oppervlakkig gezien mis ik de lange, stevige, blonde mannen-met-baarden, maar veel belangrijker is de manier waarop we ons tot elkaar verhouden en communiceren. Discussies, soms op het scherpst van de snede; grappen, soms net op het randje, gesprekken die zo open zijn dat ik hier niet eens durf te vertellen wat globaal de onderwerpen waren, laat staan dat het gesprekken waren tussen mannen en vrouwen. Wij vinden het kennelijk gewoon om zo met elkaar om te gaan – en ik koester het meer en meer. M’n feministische, kritische, getalenteerde vrienden, die me uitdagen, aan het denken zetten, laten lachen, met me delen, me vasthouden.

Dat ik je mis. Dus.