Home is on all sides

7 05 2019

20 dagen in screen shots, inclusief locatie en temperatuur!

Ik was bang dat het akelig zou voelen, voor het eerst in m’n leven in Nederland te zijn zonder een sleutel van een huis dat ik het mijne kan noemen. Dankzij de liefdevol opgemaakte logeerbedden, snel aangemaakte reservesleutels, ter beschikking gestelde fietsen, aangepaste agenda’s en openstelde harten was het geen enkel probleem, eerder het tegenovergestelde!

Dank allemaal en tot volgend jaar! xxx

Ps: niet in de foto serie maar wel een hit was het concert van de Raggende Manne in Doornroosje, Nijmegen. Mooi!

 

 

 

Advertenties




Waar zijn je vrienden?

25 03 2019

Het zijn drukke tijden, en de afwezigheid van het talent om “in mezelf te rusten” (L.V., 2012, p.6) wreekt zich. Niet alleen schrijf ik niet, ik lees ook geen boeken meer en heb de concentratiespanne van een peuter. Ik probeer m’n hoofd en hart vrij te maken zodat er wat inspiratie in kan. Soms lukt dat en sta ik stil bij de dingen die gebeuren.

De afgelopen 12 dagen ben ik op hoofdkantoor in Melbourne flink door de mangel gehaald met werkdagen van zo’n 10 uur per dag en slechts één vrije dag. Na de laatste werkdag in Melbourne vloog ik met de nachtvlucht terug naar Phnom Penh waar ik ’s ochtends om half tien aankwam. Heerlijke dag met vrienden, zonsondergang in een rooftop-zwembad, sippend aan een cocktail met een parasolletje, Japans avondeten met een goksysteem voor de prijs van je biertje, daarna karaoke. Heerlijk, maar helaas slechts 4 uur slaap omdat de volgende morgen om 8 uur 24 meiden van team Bee Force klaar stonden voor de frisbee training. Bekaf nam ik me voor niet naar de competitie te gaan om 2 uur ’s middags, maar toen puntje bij paalte kwam ben ik toch gegaan omdat ik nou eenmaal vind dat je je team niet kunt laten zitten.

Ik kom daar aan, er zijn zo’n 20 man/vrouw, en één van de nieuwere spelers vraagt me “Waar zijn al je vrienden?” en in eerste instantie begrijp ik het niet, want iedereen is er. Een beetje verbouwereerd kijk ik om me heen en dan zie ik ineens wat ze bedoelt: ik ben de enige buitenlander. Ik antwoord iets in de trant van oh, you mean foreigner-friends en zeg dat m’n vrienden hier zijn, maar het kwaad is geschied: ik ben me overbewust van m’n status als buitenlander en voel me buitenstaander.

Dit voorval deed me terugdenken aan de tijd dat ik als vrijwilliger bij Big Brother, Big Sister elke week met mijn Little S. op pad ging. Op één van die uitstapjes werd ik door het personeel van de Efteling in een karretje met mij onbekende witten geduwd, tot verbazing van S. en zijn Hindoestaanse familie die met elkaar in een ander karretje werden gedirigeerd (zie hier het blog Zondagmoeders huilen niet). Er zijn talloze onderzoeken gedaan waaruit blijkt dat iedereen discrimeert, en wellicht zou ik in die testen ook door de mand vallen, ik weet het niet. Ik weet alleen dat het me overvalt als het gebeurt, zoals in de situaties hierboven. Ik moet denken aan m’n vader die op z’n talloze omzwervingen in Phnom Penh herhaaldelijk mensen tegenkwam die hem aanspraken of begroetten omdat ze hem kenden. Op een dag werd hij door iemand in een passerende tuktuk gegroet, en toen ik hem ondervroeg wie dat dan was, man of vrouw, jong of oud, Cambodjaan of Europeaan/Amerikaan, was ik verbaasd dat het hem niet opgevallen was of het een Cambodjaan was of niet.

Ik denk dat het de meeste mensen wel op zou vallen, en ik denk ook dat we er op vooruit zouden gaan als we verschillen zouden kunnen opmerken zonder direct conclusies te trekken. Long live diversity and open mindedness!





Tot aan het ochtendblauw

13 12 2018

In 2005, zo’n anderhalf jaar na de illustere bosbrandwandeling die het begin van H&M inluidde, kochtten we een appartement in Rotterdam waaraan volgens papa “niks af” was. Vanaf september 2012 woonden we beiden in Cambodja en kwamen we elk jaar met pasen thuis en dan stond dat daar in het midden van de Straat met de Bomen parmantig te staan. Uitnodigend als altijd, nooit een spat minder thuis dan voorheen. Op 8 december van dit jaar is de verkoop definitief bezegeld.

De klusjaren (die feitelijk nooit echt afgelopen waren), de vrienden, onze ouders, m’n zxsje en haar kinderen, de vissen, logeerpartijtjes, een dansje in de kamer, m’n vader, de liefde…  – dit huis.

met heel mijn hart en ziel / langs de zon en maan / tot aan het ochtendblauw





Nog een keer: eerste keren

24 08 2018

Ik maak me klaar voor een kort weekeind Kampot in m’n eentje en dat leek me een uitgelezen moment om een blog te posten over m’n sociale leven, en wat er zoal aan eerste keren langsgekomen is in de laatste jaren.

De eerste keer:

  • huilen als vrienden terug naar huis gaan en Cambodja verlaten. Ik huilde niet toen ik Nederland verliet, nu bijna 6 jaar geleden, en ik denk dat dat is omdat Nederland en ik voor altijd verbonden zullen zijn. Met de buitenlanders waarmee ik hier een band opbouw, voelt een afscheid veel definitiever, omdat ik vermoed dat ik ze nooit meer terug zal zien.
  • vriendschappen hebben met mensen die jonger zijn dan ik – waarmee ik 15, 20 jaar jonger bedoel (en dat de mensen niet aan mij, maar wel aan hen vragen of ik hun moeder ben). Ik realiseer me met terugwerkende kracht dat we in Nederland een behoorlijk sterke leeftijdssegregatie hebben: voor alles z’n tijd en z’n plek, en als je 40 bent, zit je in andere kroegen dan waar de twintigers zitten. En dat je als vrouw van 43 met een jongen van 23 uit eten gaat, is gek. Heel gek – als het al niet verdacht is.
  • op vakantie met z’n tweeën en dat die ander niet je partner is. De eerste was vriendin M. met wie ik naar Penang, Maleisie ging, daarna een weekeindtripje met de Fransoos, en de laatste keren met de nietsvermoedende Jonge God. Is een aanrader! Je maakt andere dingen mee, legt andere contacten dan wanneer je alleen of een stelletje bent.
  • samen met je vader op vakantie gaan / je vader maandenlang bij je op bezoek hebben. Als je kunt: doen! Pas als je beide volwassen bent, en tijd met z’n tweeën hebt, leer je elkaar echt kennen. Ik bedoel m’n vader als mens, los van zijn rol als vader ten opzichte van mij. En juist door dat te zien en te delen, heb ik weer meer over hem én over mezelf geleerd.
  • porno kijken – en ontdekken wat een discriminerende, stigmatiserende, weinig opwindende boel dat is! Hoe vrouwen geportretteerd worden, weten we allemaal wel denk ik, en dat zwarte mannen (vaak zonder het hoofd in beeld te brengen) als een soort wandelende enorme pik neergezet worden welicht ook. Maar dat zwarte vrouwen veel respectlozer ‘genomen’ worden dan witte vrouwen, dat Aziatische vrouwen als dociele, naïeve, onnozele kindvrouwtjes in beeld komen, en Aziatische mannen steevast als masseur in betrekkelijk vriendelijke, zachte sex-scenes… Waarom? Moet het daar opwindender van worden?
  • ludevudu. Oneindig veel blogs over geschreven, gedichten, brieven, ik heb een oceaan aan tranen gelaten en had dat nooit eerder. Je kunt maar één keer the love of your life verliezen – als er inderdaad maar één love of your life is en daar lijkt het vooralsnog wel op, zie de eerste keren hieronder.
  • op Tinder gaan. Swiper-de-swipe, here we go. Kansloos maar hilarisch, zie hier
  • op date gaan. Echt, als het niet wil lukken met deze dag en je een verzetje kunt gebruiken, lees over m’n eerste en enige date ooit – met de Fransoos met de zakkige wangen die de illustere woorden You know say no schreef.
  • iemand bekennen dat je ‘m leuk vindt, en dan horen dat ‘ie geen interesse in jou heeft (geschreven in de naweeën van de dengue-koortsen, dus heartbreaking eerlijk, zie hier het Drolletje blog).
  • ruzie via de mail en/of andere digitale wegen. Niks aan. Niet doen, gewoon wegleggen die apparaten en wachten tot de gemoederen weer wat bedaard zijn.

Enfin, ik hoop dat dit overzicht inspireert tot een goed weekeind, mooie vakanties, een succesvoller datend leven dan ik heb, een lach en een traan – en aarzel vooral niet om een reactie achter te laten want dat vind ik dan weer leuk! 🙂





Het eerste blog over eerste keren

17 08 2018
De eerste keer sex. Voor het eerst zonder je ouders op vakantie. Je eerste echte baan. De eerste koopwoning. Enzovoort. Eerste keren zijn bijzonder. Een beproefde methode om weer eerste keren in je leven toe te laten, is emigreren. Dit zijn mijn eerste keren in Cambodja:

Bestolen worden door de schoonmaakster – niet door de eerste, wel door de vierde. En dat je dat op video hebt, en dat de landlord haar dan nog steeds niet ontslaat.

Op straat beroofd worden – zonder geweld, wel fysiek letsel. Niets verloren, zelfs m’n vertrouwen in de medemens niet, zie hier.

Iets oprichten en daar je hele ziel en zaligheid inleggen omdat je gelooft dat het er zijn moet: een meiden sport club (zie hier voor een blog dat ik schreef in de prille jaren van Bee force, de meiden frisbee club waar ik me nog steeds wekelijks voor inzet).

Image may contain: 22 people, including Cha Ta, Sochealy Nhip, Yuiko Watanabe and Jared Cahners, people smiling, outdoor

Eerste keren fysieke zaken

  • Gekneusde ribben (agv de eerder genoemde straatroof)
  • Scheur in de hamstring.
  • Niet op je voeten kunnen staan door peesplaatontsteking en/of hielspoor en als een oma naast het veld staan kijken naar je onbekommerd ronddartelende teamgenoten. M’n zusje heeft het ook, al veel langer dan dat ik er last van heb, maar ik heb zoals altijd een korter lontje en minder geduld dus ik begon al te piepen toen ik er een maandje last van had, zie hier voor de eerste piepjes.
  • Grijze haren! Ik vind het leuk, hoop dat het een verbetering zal zijn ten opzichte van m’n natuurlijke peper en zout kleur.
  • Stoppen met de pil en je realiseren dat het niet lang meer zal duren tot je van de maandelijkse stonden verlost zal zijn. Hoera!
  • Een blauw oog. Frisbee op m’n oog gevangen. 😛
  • Aanvaring met dengue (knokkelkoorts). Voor het eerst dat ik merkte dat mijn lichaam dus niet alles aankan. Niet alleen door de koorts, maar door de pijn in gewrichten, spieren en het totaal uitgeput zijn als gevolg van gebrek aan bloedplaatjes en witte bloedcellen. Mooie bijkomstigheid: zonder huisarts, partner of familie merk je dan goed wie je echte vrienden zijn.

Culturele realisaties

  • Waardering voor democratie – ik nam democratie en een zorgende staat voor lief toen ik nog in Nederland was, maar leer hier dat het een groot goed en een verworvenheid is. Mensen, ga er dwars voor liggen, laat het je niet ontglippen!
  • Je aan de goden overgeleverd, onbeschermd voelen. Als ik hier platgereden, overvallen, beroofd, aangerand, aangehouden of vervolgd word, is het van het toeval afhankelijk hoe het afloopt. Er is geen enkele rechtsbescherming, politie en justitie zijn corrupt, de enige bescherming die je hebt is geld – en dan nog moet je hopen dat je meer geld en contacten hebt dan de persoon met wie je in de clinch ligt (zie hier voor de straatroof)
  • Kunst, cultuur en natuur missen. Als je om je heen kijkt in Cambodja, zou je denken dat men er gaan biet om geeft. Dat zal niet waar zijn, en waarschijnlijk kun je pas een maatschappij met openlijke waardering en zorg voor schoonheid en artisticiteit verwerven als aan allerhande andere behoeften voldaan is, maar toch.
  • Van diversiteit houden. In Cambodja is 97% van de mensen Boeddhistisch, er is nauwelijks etnische diversiteit, alle meisjes hebben lang haar, er zijn geen punkers of subgroepen, iedereen studeert accounting of management, er is een politieke partij, niemand pimpt z’n brommer etcetera. Hoe homogeen het hier is, merk ik pas goed als ik elders ben en ik opfleur van de diversiteit om me heen.
  • Mom genoemd worden en daar trots op zijn. Dit is omdat ik begrijp en voel dat een plek toegewezen krijgen in een familie, wel eens belangrijker kon zijn dan je given name (zie hier mijn Engelstalige blog what’s in a name?).
  • Je realiseren hoe weinig uniek je bent, en hoeveel je identiteit bepaald wordt doordat je Nederlander en Europeaan bent. Echt waar. Hier ontdek ik dat ik me makkelijker verbonden voel, meer deel met, zeg, een Portugees dan met een Amerikaan. Sinds ik door een van m’n Amerikaanse vrienden half voor de grap, half serieus, “continental snob” genoemd ben, gebruiken we die naam nog steeds als er weer eens een cultureel verschilletje opduikt tussen mij en m’n Amerikaanse vrienden. Zoals dat ik m’n hamburger en pizza met mes en vork eet (kort blog hier).

Moraal van dit verhaal: hoe oud je ook bent, je bent nooit te oud voor eerste keren. En: eerste keren zijn net als het leven: soms zit het mee, soms zit het tegen. Wat je ermee doet, is aan jou.

Het volgende blog (waarvan ik lekker niet zeg wat de titel is) zal volledig gewijd zijn aan eerste keren in het sociaal/liefdesleven van een Dutchie in Cambodia. Maak de borst maar vast nat….





Throwback to 2011

15 07 2018

Phnom Penh, 14 juli, 12h14. Gewoon, een zaterdag waarop ik samen met Heinz lunch bij een tentje met de weinig creatieve naam The Shop. Ze hebben lekkere lunch en heerlijke chocola, dat wel.

Enfin, ik start daar m’n laptop op om Heinz te laten zien waar eerder die dag mijn hart een sprongetje van maakte. 

Ik ken dit, dacht ik en jawel: de Wadden zee bij Schleswig-Holstein.

We kijken er samen naar, denkend aan die zomer in 2011. Als een lang vervlogen droom, in een sprookjeachtig landschap met terpen op zee en niet te versmaden Farizeeërs.

(Zie blog van toen Een warf(t) te ver)

 





Hielspoor

23 05 2018

Dat je aangeraden wordt andere hobbies te overwegen. Zingen. Yoga of pilates. Anders een teamsport, maar dan in een seniorenteam?

Dat je dan nog niet eens bij de fysio bent geweest met je gekneusde pols en hielspoor – de naam op zichzelf klinkt al alsof het een aandoening uit de oudheid betreft.

Dat je dan jezelf maar op een full body massage trakteert, met als toetje nog eens een uur voetmassage in verband met de hielspoor.

Dat dan een Cambodjaanse vijftiger op weg naar buiten naar je zwaait, en eenmaal buiten op z’n brommer gezeten, je met een schalkse blik een kushandje toewerpt.

Dat je dan niet weet of je moet lachen of huilen.

#vandiedingen